Wat BEYOND zo mooi maakt, naast de doordachte dramaturgische opbouw en het indrukwekkende acrobatische werk, is het samenspel van de performers zelf én hun zorgzame aandacht voor het publiek. Ze beproeven in BEYOND alle, werkelijk àlle mogelijkheden van hun objecten, van hun lichamen en daarmee ook van mijn verbeelding.

Later komen de rechte ladders erbij, waarmee de spelers een zeshoekig prisma vormen en dat beklimmen, louter door elkaar in evenwicht te houden. Het is een wondermooi rustpunt, vooraleer wordt toegewerkt naar een spectaculaire climax. Circumstances heeft met BEYOND opnieuw een brede publiekshit beet.

De trotse opluchting na een geslaagde stunt is minstens zo belangrijk voor de beleving van de performance als de magie van de waaghalzerij zelf.

Ogenschijnlijk voeren ze de acrobatische, wervelende toeren moeiteloos uit. Ze bouwen gezamenlijk aan een sculptuur van lichamen, gooien zich van grote ladderhoogte in elkaars armen en doen het publiek even duizelen door boven hun hoofden rond te zwaaien. De interactie met de toeschouwers is plezierig; ze kijken ons aan alsof ze willen zeggen ‘het komt allemaal goed’.

Het is een zeer energiek stuk, waarin de acrobatische elementen steeds complexer worden dankzij onderzoek naar nieuwe manieren van interactie tussen de artiesten op de constructie. Om verder te gaan (Beyond), is samenwerking van de groep essentieel.

Als je bruggen bouwt, dan vind je de ander en bereik je doelen die je niet voor mogelijk zult houden.